نگاهی گذرا به یک رابطه

بهترین مخاطب های یک شاعر، وقتی او را از نزدیک می بینند، نه حرفی برای گفتن ندارند نه حرفی برای شنیدن. فقط نگاه و لبخند و احوالپرسی تشریفاتی اتفاق می افتد. چون تمام گفت و شنودها قبلا اتفاق افتاده. جز اینکه بخواهند شعری از زبان شاعر بشنوند که اگر بهترین مخاطب باشند آن کار را هم لازم نمی دانند. اصلا شاعر مخاطبی ندارد. از روی همین بی مخاطبی به چیزی به نام شعر پناه می برد. شعر است که مخاطب دارد. تازه نه آن شعری که شاعر آن را زیسته، شعری که مخاطب می خواند.

این از رابطه ی مخاطب-شاعر و نظر بنده در موردش. در مورد رابطه ی شاعر-شاعر قضیه یا آن قدر بزرگ است که صلاحیت گفتنش را نداشته باشم، یا آن قدر کوچک، که حوصله اش را.